#ψηλά
Προσδοκώ μια αλλαγή στη βαρετή ρουτίνα μου, κι' αν αυτή δε φαίνεται ακόμα, απογοητεύομαι οικτρά.
Ζυγίζω την έννοια του ιδανικού, μια έννοια ρευστή, τόσο ικανή να με κάνει ονειροπόλο. Άλλες φορές, ροπές ενστίκτων κι' αυταπάτες του νου αντισταθμίζουν τη σημασία του.
Μα μήπως δεν υφίσταται έτσι κι' αλλιώς και αποτελεί μια έννοια κατασκευασμένη;
Αυτή η θέση κλωθογυρίζει τελευταία στη συνείδησή μου.
Ας είναι αυτή η τωρινή μου διαπίστωση και παρηγοριά.
Φτάνει δυο σώματα να πάλλονται, κι΄ άλλοτε τα ίδια σώματα αγκυλωμένα να 'ναι στη μεταξύ τους ερωτική διάθεση.
Ύστερα, αλυσίδες πνοών που σμίγουνε για μια υπέρβαση ερωτική.
Μα τι ωραία τότε στην αρχή, σαν περπατούσαμε μαζί, είχαμε διώξει την ντροπή, κι' αυτή υπάκουσε κι' έφυγε.
