#αγαπημένα πρωινά στην παραλία
Χαζεύω εκείνη την αποβάθρα του πλοίου καιρό τώρα
κάποιες φορές είναι ορατή από το μπαλκόνι μου
μα τι χαρά το μέσα μου
μοιάζει εκείνη η γωνιά οικεία
δίχως τα πόδια μου να ΄χουν πατήσει εκεί.
Τα αποπλανητικά παιχνίδια μιας μοναχικότητας ψευδαισθησιακής
πελώρια η έκτασή της, συνήθως άδεια
τη βλέπω άδεια, έτσι μου αρμόζει
ίσως γιατί οι ναυτικοί έχουν την έγνοια αφανείς να μένουνε
όταν κοντά τους δεν είναι η θάλασσα.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου