#oblomov
Ήτανε καθισμένη στην ψηλή καρέκλα του φινετσάτου μπαρ, δίπλα από άλλα αδιάφορα βλέμματα, συζητήσεις που ειπώθηκαν στα γρήγορα, φύγανε και ήρθανε ξανά τα συναισθήματα. Γύρισε απευθυνόμενη στη διπλανή παρέα, ή μήπως στο κενό; Αυτό το φαινομενικά ακαθόριστο κενό, μα στα αλήθεια τόσο συγκεκριμένο... Ένα βλέμμα προς αυτούς, μια φράση πεταμένη άτσαλα, «πλέον δε γνωρίζουμε ανθρώπους που να ταιριάζουμε». Το πλήθος συνέχιζε να ακούει τη μουσική, την κοινώς αποδεκτή μουσική για το μέρος αυτό, το ίδιο αδιάφορα και ξεκουρδισμένα, χωρίς κάποιος από αυτούς να αποκριθεί στο ιδιότυπο κάλεσμά της. Δε συνέλαβε κανείς την ουσία και ούτε αυτό ήταν απαραίτητο. Αρκούσε που ήταν όλοι χαμογελαστοί, δυο στιγμές αργότερα είχαν όλοι ξεχάσει τις δυο στιγμές που είχαν μόλις φύγει πίσω τους.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου