#spree

Ξεθύμανε το πάθος από μέσα μου.
Φοβάμαι όλο και συχνότερα, δίχως να ξέρω ποια είναι η διαφυγή μου.
Σ' αυτό το πρωινό του ηλιόλουστου Γενάρη, τη συνείδησή μου συναντώ ακέραια μόνη.

Όταν οι άνθρωποι βαριούνται, κλείνουνε την πόρτα πίσω τους κρυφά.
Κι' άλλοτε θέλουνε μια αγκαλιά, μα σπάνια τη ζητάνε.

Απουσία ταύτισης

#oblomov

Ήτανε καθισμένη στην ψηλή καρέκλα του φινετσάτου μπαρ, δίπλα από άλλα αδιάφορα βλέμματα, συζητήσεις που ειπώθηκαν στα γρήγορα, φύγανε και ήρθανε ξανά τα συναισθήματα. Γύρισε απευθυνόμενη στη διπλανή παρέα, ή μήπως στο κενό; Αυτό το φαινομενικά ακαθόριστο κενό, μα στα αλήθεια τόσο συγκεκριμένο... Ένα βλέμμα προς αυτούς, μια φράση πεταμένη άτσαλα, «πλέον δε γνωρίζουμε ανθρώπους που να ταιριάζουμε». Το πλήθος συνέχιζε να ακούει τη μουσική, την κοινώς αποδεκτή μουσική για το μέρος αυτό, το ίδιο αδιάφορα και ξεκουρδισμένα, χωρίς κάποιος από αυτούς να αποκριθεί στο ιδιότυπο κάλεσμά της. Δε συνέλαβε κανείς την ουσία και ούτε αυτό ήταν απαραίτητο. Αρκούσε που ήταν όλοι χαμογελαστοί, δυο στιγμές αργότερα είχαν όλοι ξεχάσει τις δυο στιγμές που είχαν μόλις φύγει πίσω τους. 

Ερωτηματικό

#ασπρόμαυρο

Από τη μεριά του ήλιου περπατούσα, αναλογιζόμουν τις επιλογές μου για τον καιρό των παραπάνω ευθυνών. Ποια θα ΄ναι η στάση μου σε ό,τι μοιραίο βρω απέναντί μου;

Αυτοί οι περήφανοι άνθρωποι

#χάγη

Οι περιστρεφόμενες πόρτες των ξενοδοχείων μοιάζουν με τους ανθρώπους εννίοτε.

Αυτούς που αφήνονται στην αδηφαγία του ρυθμού της μεγαλούπολης.

Συχνά πυκνά το καυσαέριο ακουμπά τη γυάλινη επιδερμίδα τους.

Άλλοτε, τα εσώτερά τους ένστικτα υπεύθυνα για μια ηθική δικιά τους.

Αυτοί οι περήφανοι άνθρωποι αρέσκονται να μην επικοινωνούνε μεταξύ τους.

Φτάνει μια στο τόσο ο ένας τον άλλον ν' αναζητάνε.

Έτσι να μοιραστούνε κάποιες από τις ανάγκες τους, επίκαιρες, μα δοξασμένες.

Τι άλλο να μείνει έτσι κι' αλλιώς;

Ιδανικό

#ψηλά

Προσδοκώ μια αλλαγή στη βαρετή ρουτίνα μου, κι' αν αυτή δε φαίνεται ακόμα, απογοητεύομαι οικτρά.

Ζυγίζω την έννοια του ιδανικού, μια έννοια ρευστή, τόσο ικανή να με κάνει ονειροπόλο. Άλλες φορές, ροπές ενστίκτων κι' αυταπάτες του νου αντισταθμίζουν τη σημασία του.

Μα μήπως δεν υφίσταται έτσι κι' αλλιώς και αποτελεί μια έννοια κατασκευασμένη;

Αυτή η θέση κλωθογυρίζει τελευταία στη συνείδησή μου.

Ας είναι αυτή η τωρινή μου διαπίστωση και παρηγοριά.

Φτάνει δυο σώματα να πάλλονται, κι΄ άλλοτε τα ίδια σώματα αγκυλωμένα να 'ναι στη μεταξύ τους ερωτική διάθεση.

Ύστερα, αλυσίδες πνοών που σμίγουνε για μια υπέρβαση ερωτική.

Μα τι ωραία τότε στην αρχή, σαν περπατούσαμε μαζί, είχαμε διώξει την ντροπή, κι' αυτή υπάκουσε κι' έφυγε.

Υπόθεση προσωπική

#η πόλη με τα χίλια χρώματα

Μέχρι η πραγματικότητα να συστηθεί, να προσαρμόσει τις ανάγκες μας στα όρια της, 

κάθε τι είναι σχετικό στην παιδική ψυχή. Kαθώς η μνήμη είναι μια υπόθεση προσωπική,

ας θυμηθώ κι' εγώ.

5+5

#αγαπημένα πρωινά στην παραλία

Χαζεύω εκείνη την αποβάθρα του πλοίου καιρό τώρα

κάποιες φορές είναι ορατή από το μπαλκόνι μου

μα τι χαρά το μέσα μου

μοιάζει εκείνη η γωνιά οικεία

δίχως τα πόδια μου να ΄χουν πατήσει εκεί.

Τα αποπλανητικά παιχνίδια μιας μοναχικότητας ψευδαισθησιακής

πελώρια η έκτασή της, συνήθως άδεια

τη βλέπω άδεια, έτσι μου αρμόζει

ίσως γιατί οι ναυτικοί έχουν την έγνοια αφανείς να μένουνε

όταν κοντά τους δεν είναι η θάλασσα.